Staraniem burmistrza Bartosza Kalińskiego w przestrzeni miejskiej pojawi się dziesięć niezwykłych kobiet, które zapisały się w historii Wadowic. Czy wiecie, że w średniowiecznych dokumentach Wadowice nosiło miano „Frauenstadt”, czyli miasto kobiet?
Na jubileusz 700-lecia miasta Wadowice przygotowywana jest kolekcja rzeźb znanych Wadowiczanek. W krakowskiej pracowni Art Studio powstają naturalnej wielkości rzeźby wyjątkowych i nietuzinkowych postaci, które odcisnęły piętno zarówno na lokalnej społeczności, jak i całego kraju.
– Celem projektu jest zachęcenie mieszkańców do poznawania historii Wadowic, a jednocześnie stworzenie nowej atrakcji i formy promocji naszego miasta – wyjaśnia burmistrz Bartosz Kaliński.
Pierwszą rzeźbą, która jest już w realizacji pracowni Art Studio, jest śpiewaczka operowa, aktorka i pedagog Ada Sari (1886 – 1968) . Rzeźba znajdzie swoje miejsce na terenie odnowionego dworca kolejowego.
Kolejne realizowane przez artystę Michała Batkiewicza rzeźby będą przedstawiać m.in: mamę Karola Wojtyły, późniejszego papieża św. Jana Pawła Wielkiego Emilię Wojtyłę (ur. 26 marca 1884 w Krakowie, zm. 13 kwietnia 1929 w Wadowicach), córkę księcia zatorskiego Władysława i księżnej Anny Księżniczkę Agnieszkę (1477/1480 – 1505), aktorkę teatralną i filmową Halinę Królikiewicz-Kwiatkowską (1921 – 2020), czy wadowicką poetkę i tłumaczkę literatury Janinę Brzostowską (1897 – 1986).
Ada Sari (1886 – 1968) była śpiewaczką operową, aktorką i pedagogiem. Urodziła się w 1886 r. w Wadowicach jako Jadwiga, córka adwokata Edwarda Szayera. W wieku 3 lat wraz z rodziną przeniosła się do Starego Sącza, gdzie jej ojciec był adwokatem, a w l. 1920 – 1930 burmistrzem. Ada uczyła się w Gimnazjum w Cieszynie, a następnie w Krakowie, gdzie w 1903 r. rozpoczęła naukę śpiewu. Później uczęszczała do prywatnej szkoły muzycznej w Wiedniu. Za pierwszy publiczny jej występ uznaje się koncert u księżnej Lichtenstein w 1906 r. W l. 1907-09 kształciła swój głos u Antonio Rupnicka w Mediolanie. W 1909 r. zadebiutowała na scenie Teatro Nazionale w Rzymie. Szczyt jej kariery przypadał na lata współpracy z Teatrem La Scala w Mediolanie, gdzie wzięła udział m.in. w wystawieniu opery „Czarodziejski flet” Mozarta w roli Królowej Nocy. Śpiewała w 11 językach, triumfując na scenach Europy i świata. Po wojnie realizowała się przede wszystkim jako pedagog prowadząc m.in. klasę śpiewu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie i Warszawie. Zmarła w 1986 r. w sanatorium w Ciechocinku po zawale serca. Została pochowana w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Dodaj komentarz